Het regende vogels

Saucier, Jocelyne, Hardcover
Meer van Jocelyne Saucier
17,85 €

In winkelwagen

In prijs verlaagd!

-1,14 €

18,99 €

PX9789048822164

Bij aanschaf van dit product krijgt u in totaal 17 proxispunten. Uw winkelwagen bevat een totaal aan 17 punten die omgezet kunnen worden in een waardebon van 0,85 €.


Meer informatie

'Een ontroerende roman die ons meeneemt naar het hart van het Canadese woud.' - Lire

Een groots verhaal in een klein boek

Een fotografe gaat op pad om een reportage te maken over overlevenden van de brand die decennia geleden diepe wonden heeft geslagen in het collectieve geheugen van de bewoners: de grote brand van Matheson. In het woud treft ze een paar zonderlinge en vrijheidslievende outcasts. Ze zijn aanvankelijk wantrouwig, maar al snel besluiten ze de fotografe te helpen, een beslissing die ongewild
hun bestaan danig overhoop haalt. En dan, plotseling, is daar Marie Desneige, een raadselachtige tachtigjarige met sneeuwwit haar die ternauwernood is ontsnapt uit het gesticht. Tegen alle verwachting in eist de liefde zijn plaats op.

Het regende vogels neemt je mee naar het diepste hart van het Canadese woud, waar het woord vrijheid z'n volle betekenis krijgt.

'Jocelyne Saucier laat ons zien dat liefde, net als hoop en het verlangen naar vrijheid, geen leeftijd kent.' - Voir

Winnaar van de prestigieuze Prix littéraire des collégiens en Prix des cinq continents de la Francophonie

Productgegevens

  • Commentaar
  • Kwaliteit 
    wimbackx
    20-04-2015

    Absolute aanrader. Moet je lezen.

    Met het nodige voorbehoud was ik begonnen aan het boek. Op de kaft werd het boek aangekondigd als een ontroerende roman. Ontroering is een heftige emotie waar voorzichtig moet mee omgegaan worden. Om die reden wou ik een beetje afstand bewaren tussen het boek en mij. Ik wou mij niet al te gemakkelijk op sleeptouw laten nemen. Van die eerlijke bedoelingen bleef weinig overeind. Die aanvankelijke intentie brokkelde heel snel af. Reeds van bij de eerste pagina’s had het boek mij in zijn greep. Het boek sleurde mij mee. Honderden bladzijden lang zat ik in het spoor. Ik volgde. Gewillig. Zonder tegenstribbelen.

    Wie had hier schuld aan? De personages, zonder enige twijfel. Of neen, laat het mij herformuleren. Schuld, dat klinkt al te beschuldigend. Al te zwaar op de hand. Dat wil ik niet. De hoogbejaarde personages waren echte gastheren. En gastvrouwen. Vol warme sympathie openden zij hun armen en nodigden mij uit in het boek te stappen. Dat deed ik. Elke keer als ik het boek opensloeg. Elke keer stapte ik die oase van rust binnen. Die oase, gelegen in de Canadese wouden. Verborgen in de bossen, ver weg van mogelijke buren. In die bossen hebben de helden beslist hun leven te herstarten. Een leven, waarin zij aan het stuur zitten. Zij zelf beslissen. Niemand anders. Zij beslissen over hun leven. Over hun dood. Zij zelf beslissen wanneer het goed is geweest. Wanneer het mooi is geweest.

    Het boek is uit. Het verhaal maalt nog rond in mijn hoofd. Vaak denk ik terug aan Charlie. Aan Tom. Aan Ted. Aan Marie. Ik denk aan hen en alweer moet ik tranen terugduwen. Geen tranen van verdriet. Dat is het niet. Tranen van ontroering. Ontroerd als ik ben door hun vriendschap. Door hun liefde. Door hun vrijheid. Door hun uiteindelijke keuze, slechts mogelijk gemaakt door een combinatie van die vorige drie factoren.

    Ik ken vriendschap. Ik ken liefde. Jawel, ik ken zelfs vrijheid. Maar in het verwoorden van die gevoelens schiet ik soms te kort. Jocelyne Saucier doet dat niet. Op een schitterende manier toont zij de onmetelijke diepte en de niet te slopen sterkte van die gevoelens. Net zoals zij toont hoe mooi ouderdom kan zijn. Zij voert ouderdom weg uit de bejaardentehuizen. In haar boek schetst zij op een sublieme wijze hoe ouderdom en onafhankelijkheid toch kunnen samengaan. De oude helden kwijnen niet weg in een hoekje. Neen, zij staan volop in het leven. Weg van alle noodzakelijk geachte medicatie. Weg van alle artsen. Weg van alle goed menende en overbezorgde familie. In hun bos genieten zij ten volle. Tellen zij hun dagen. Zij ontkennen de realiteit niet, zij zijn zich bewust van een naderende dood. Maar zij duwen die weg. Door hun levenslust. Jawel, een lichtend voorbeeld zijn zij geworden voor mij.

    Kwaliteit 
    Wim Backx
    15-04-2015

    Absolute aanrader. Moet je lezen.

    Jocelyne Saucier schreef een ontroerend en meeslepend boek. Voldoende reden om een brief te schrijven aan haar (een dankuwel is hier immers op zijn plaats, dacht ik zo). Uittreksels uit de brief:

    ‘…
    Met het nodige voorbehoud was ik begonnen aan uw boek. Op de kaft werd uw boek aangekondigd als een ontroerende roman. Ontroering is een heftige emotie waar voorzichtig moet mee omgegaan worden. Om die reden wou ik een beetje afstand bewaren tussen het boek en mij. Ik wou mij niet al te gemakkelijk op sleeptouw laten nemen. Van die eerlijke bedoelingen bleef weinig overeind. Die aanvankelijke intentie brokkelde heel snel af. Reeds van bij de eerste pagina’s had u mij in uw greep. U sleurde mij mee. Honderden bladzijden lang zat ik in uw spoor. Ik volgde. Gewillig. Zonder tegenstribbelen.

    Wie had hier schuld aan? Uw personages, zonder enige twijfel. Of neen, laat het mij herformuleren. Schuld, dat klinkt al te beschuldigend. Al te zwaar op de hand. Dat wil ik niet. Uw hoogbejaarde personages waren echte gastheren. En gastvrouwen. Vol warme sympathie openden zij hun armen en nodigden mij uit in het boek te stappen. Dat deed ik. Elke keer als ik het boek opensloeg. Elke keer stapte ik die oase van rust binnen. Die oase, gelegen in de Canadese wouden. Verborgen in de bossen, ver weg van mogelijke buren. In die bossen hebben uw helden beslist hun leven te herstarten. Een leven, waarin zij aan het stuur zitten. Zij zelf beslissen. Niemand anders. Zij beslissen over hun leven. Over hun dood. Zij zelf beslissen wanneer het goed is geweest. Wanneer het mooi is geweest.

    Uw boek is uit. Uw verhaal maalt nog rond in mijn hoofd. Vaak denk ik terug aan Charlie. Aan Tom. Aan Ted. Aan Marie. Ik denk aan hen en alweer moet ik tranen terugduwen. Geen tranen van verdriet. Dat is het niet. Tranen van ontroering. Ontroerd als ik ben door hun vriendschap. Door hun liefde. Door hun vrijheid. Door hun uiteindelijke keuze, slechts mogelijk gemaakt door een combinatie van die vorige drie factoren.
    …’

    U kan de volledige brief nalezen op: http://www.wimbackx.blogspot.be/2015/04/uitgelezen-het-regende-vogels-brief-aan.html

    Schrijf uw recensie

    Het regende vogels

    Het regende vogels

    Saucier, Jocelyne, Hardcover